bielizna, piżama i dresy w Średniowieczu. , czyli historia na wesoło

Bielizna w średniowieczu

W średniowieczu do spania zarówno kobiety, jak i mężczyźni nosili obszerne giezła.

Podstawę kobiecej bielizny stanowiło właśnie giezło. W drugiej połowie XIV wieku miało ono dekolt i krótkie ramiączka. Nogi okrywano nogawicami lub pończochami.

W XV wieku, wraz z modą na suknie z dekoltem, zmieniała się również bielizna. W tym okresie kobiety pod suknie zakładały koszule z cienkiego jedwabiu, ozdobione perłami. W średniowieczu istniała nawet specjalna koszula dla kobiet karmiących. Miała ona otwór ułatwiający karmienie piersią.

Wpuszczana w wąskie nogawice koszula była dość wąska i krótka, z rozporkami w szwach bocznych oraz rękawami wszytymi do prostej pachy.

Do XIV wieku nogawice były dość proste. Stanowiły dwie oddzielne pończochy, które sięgały górnej części uda. Przywiązywano je do pasa i noszono pod ubiorem.

Od XIV wieku kaftany stały się krótsze, więc nogawice zaczęto wydłużać. Zaczęto wówczas nosić również spodenki z rozporkami w nogawkach. Kroje wykonane były ze skosu albo zszywane z pasków lub trójkątnych kawałków materiału.

Przywiązywano je rzemykami do dolnej krawędzi spodniej jupoli, czyli kaftana noszonego pod zbroją lub szatą.

Ówczesne nogawice miały również żelazne zakończenia na stopach, dzięki czemu nie trzeba było po izbie chodzić w butach. Goście nie mieli więc problemu z tym, czy mają założyć albo ściągnąć buty, a gospodarze przyjmujący gości nie musieli się martwić, czy wystarczy im kapci dla wszystkich.

Jupola z nogawicami była w XIV wieku ubiorem domowym. Jak dzisiejsze dresy.

inf. O Modach  i Strojach, Małgorzata Modżyńska-Nawrotka, Wrocław 2002