Historia piękna w Kraju kwitnącej Wiśni
Epoka Asuka
Pierwszą epoką, o której opowiem, będzie era Asuka (538–710). To wtedy zaczęło być modne malowanie i pudrowanie twarzy na biało oraz malowanie ust na czerwono. Puder uzyskiwano między innymi z ołowiu, octu, muszli i ryżu.
Taki makijaż zaczął być powszechny wśród japońskich arystokratek dzięki wpływom chińskim. Także duża ilość biżuterii oraz malowanie wzorów na czole były inspirowane modą chińską.
Jeśli chodzi o fryzury, popularne były kunsztowne upięcia, również zapożyczone z Chin.
Epoka Heian
Moda diametralnie zmieniła się w epoce Heian (794–1185). Arystokratki malowały twarz jeszcze mocniej na biało, a do pudru dodawano rtęć.
Malowały również zęby na czarno. Zwyczaj ten nazywano ohaguro. Polegał on na nakładaniu na zęby specjalnej pasty zawierającej garbniki, która miała między innymi chronić zęby. Zabieg ten był znany w Japonii już wcześniej.
W epoce Heian szczególnie charakterystyczny był wygląd kobiet przygotowujących się do zamążpójścia. Arystokratki wyrywały brwi i malowały je wysoko, na górze czoła. Miało to nadać twarzy efekt maski, która nie wyraża emocji.
W tej erze za najpiękniejsze uważano małe i długie oczy, czyli zupełnie inaczej niż współcześnie w wielu krajach Azji.
Do dbania o włosy, twarz i ciało używano masy z fasoli, z dodatkiem takich składników jak gliceryna, piżmo czy sandałowiec. Jako kremu do twarzy używano tłuszczów zwierzęcych.
Zaczęto też używać perfum. Były to przede wszystkim pachnące mieszanki i kadzidła, między innymi z dodatkiem sandałowca.
Epoka Edo
Była to bardzo znana epoka, głównie dzięki rozwojowi kultury samurajów i szogunatu. W związku ze zmianami politycznymi w tym okresie nastąpiły również zmiany społeczne.
Dzięki temu, że władzę sprawowali szoguni, a nie cesarz, w społeczeństwie zaczęły zacierać się niektóre różnice społeczne. Skutkowało to tym, że ludzie zaczęli wyglądać dość podobnie, niezależnie od statusu społecznego.
Jednym z nielicznych elementów, które odróżniały kobiety z różnych warstw społecznych, były fryzury. Inaczej czesała się arystokratka, inaczej chłopka, a jeszcze inaczej luksusowa prostytutka, czyli oiran.
Kobiety wyglądały nieco skromniej niż w poprzednich epokach. Dbały za to bardziej o pielęgnację cery, na przykład za pomocą pasty z czerwonej fasoli. Do dziś Japonki słyną z rozbudowanej pielęgnacji skóry i włosów.
Wracając do ery Edo. Mimo że panował kult naturalnego wyglądu, damy wciąż się malowały, tylko rzadziej i skromniej.
Kobietami, które „bardziej się stroiły”, były gejsze i oiran. Oiran, jako prostytutki, nie tylko malowały się mocniej, ale nosiły również bogato zdobione, np. brokatowe kimona. Ich fryzury były bardzo okazałe i ozdobione pięknymi spinkami, zwanymi kanzashi.
To właśnie w tej epoce kobiety zaczęły malować paznokcie. Co ciekawe, ówczesne elegantki malowały dolną wargę proszkiem, który mienił się na zielono.
https://www.youtube.com/watch?v=qszqgc6AMLI
materiały dotyczące ohaguro
materiały dotyczące epoki Asuka i Heian
materiały dotyczące mody i urody w epoce Edo
Komentarze
Prześlij komentarz