Sophia Loren, właściwie Sofia Villani Scicolone, urodziła się 20 września 1934 roku w Rzymie jako nieślubne dziecko Riccarda Scicolone, pochodzącego z rodziny szlacheckiej, oraz Romildy Villani.
Dzieciństwo spędziła z dziadkami ze strony matki, matką oraz młodszą siostrą Marią. Rodzina zamieszkała w małej miejscowości nieopodal Neapolu.
Okres dzieciństwa Sophii przypadł na czas II wojny światowej, w związku z czym był on pełen głodu, strachu i chorób. Skutki wojny nie były jednak jedyną traumą małej Sophii. Z powodu swojej sytuacji rodzinnej wraz z matką i młodszą siostrą Marią doznała wielu nieprzyjemności.
W szkole dokuczano jej z racji tego, że ona i jej siostra były nieślubnymi dziećmi. Do tego jej ojciec nie chciał utrzymywać z nią kontaktu, a tym bardziej poślubić jej mamy. Ojciec Sophii był tak bezwzględny, że w latach pięćdziesiątych doniósł na młodą Sophię i jej matkę. Mężczyzna oskarżał córkę i jej matkę o to, że były prostytutkami.
Jednak młodość pięknej Włoszki nie składała się z samych przykrości. Jako nastolatka uczestniczyła w wielu konkursach piękności, w których często zajmowała wysokie miejsca.
W 1950 roku zagrała pierwszą epizodyczną rolę w filmie „Totò Tarzan”, wcielając się w postać tancerki. W latach pięćdziesiątych zagrała mnóstwo ról epizodycznych lub występowała jako statystka. Jednym z najbardziej znanych filmów z tego okresu, w którym pojawiła się jako statystka, było „Quo vadis” z 1951 roku.
W latach sześćdziesiątych zaczęła grać już poważne role pierwszoplanowe. W 1960 roku zagrała między innymi w filmach „Milionerka” jako Epifania Parerga, „Piękna złośnica” jako Angela Rossini, „Zaczęło się w Neapolu” jako Lucia Curcio oraz „Matka i córka” („La ciociara”) jako Cesira.
Za rolę w „Matce i córce” otrzymała Oscara. W tej samej dekadzie zagrała także we włoskich filmach, takich jak „Wczoraj, dziś, jutro” oraz „Małżeństwo po włosku”. Jak widać, lata sześćdziesiąte były okresem świetności w karierze Sophii. W kolejnych dekadach występowała już coraz rzadziej.
Życie prywatne
W życiu prywatnym była żoną producenta filmowego Carla Pontiego, który był od niej o 20 lat starszy. Para poznała się przy okazji filmu „Quo vadis”, kiedy Carlo był jeszcze żonaty.
Zanim para mogła spokojnie się pobrać, spotkało ją wiele przeciwności. Prawo włoskie nie uznawało wówczas rozwodów. Zakochani pobrali się w 1957 roku w Meksyku. Jednak ślub ten był nieważny z punktu widzenia prawa włoskiego.
Aby móc legalnie wziąć ślub, para wystąpiła o obywatelstwo francuskie, dzięki czemu mogła legalnie pobrać się na terenie Francji. Ślub odbył się w 1966 roku w Paryżu i został uznany zarówno we Francji, jak i we Włoszech.
Para dość długo starała się o potomstwo. Dzieci były bowiem największym marzeniem Sophii. Po kilku poronieniach na świat przyszli synowie Sophii. W 1968 roku urodził się Carlo Ponti Jr., a cztery lata później jego brat Edoardo Ponti.
Małżeństwo Loren przetrwało aż do śmierci jej męża w 2007 roku.
Sophia była dowodem na to, że przeciwności losu nie są przeszkodą w spełnianiu marzeń, zarówno tych zawodowych, jak i prywatnych. Mimo że wychowała się w biednej rodzinie, dzięki uporowi jej i jej mamy udało jej się zajmować wysokie miejsca w konkursach piękności. Dzięki temu uporowi mogła później zostać aktorką.
To jej mama odkryła jej urodę. Jako dziecko Sophia była chuda i tyczkowata. Jednak szybko nabrała kobiecych kształtów. Jej kocie, zielone oczy, śniada cera i ponętne usta dodawały jej uroku. Dzięki takim warunkom udawało jej się zajmować drugie lub trzecie miejsca w konkursach piękności, czym pomagała zapewnić rodzinie wyżywienie.
Swoim wyglądem i charakterem wyróżniała się nieco na tle innych ikon piękna, które opisałam. Vivien Leigh czy Audrey Hepburn były subtelniejsze od Sophii. Miały delikatniejszą urodę i sposób bycia.
Charakterystyczne dla wizerunku Sophii były obcisłe, kolorowe suknie z dekoltami. Natomiast Audrey czy Vivien również ubierały się kobieco, ale trochę skromniej.
Sophia robiła sobie także dość mocny makijaż oczu, który stał się jej znakiem rozpoznawczym, a jednocześnie wpisywał się w charakterystyczne trendy lat sześćdziesiątych. Innym typowym elementem wizerunku pięknej Włoszki były różnego rodzaju chusty i szale na głowie oraz biżuteria.
Nawet obecnie, jako dojrzała kobieta, Sophia nadal olśniewa urodą i elegancją.
żróło
S.Diacobini , "Sohpia Loren, życie jak film, Kraków 2013.
Komentarze
Prześlij komentarz