Wyznania Gejszy
Postać taką jak gejsza można uznać wręcz za symbol Kraju Kwitnącej Wiśni. Na pewno jest ona kwintesencją piękna według orientalnego kanonu. Każdy aspekt stroju i makijażu miał przybliżyć gejszę do japońskiego ideału urody. Więc o kim innym miałam napisać, jak nie o nich?
Samo słowo „gejsza” pochodzi od japońskiego określenia „gei-ko”, oznaczającego „człowieka sztuki”. Gejsza to żeński odpowiednik tego słowa, czyli „kobieta sztuki”, artystka. Gejsze swoim tańcem, śpiewem, nalewaniem herbaty czy rozmową zabawiają gości w herbaciarniach. Jednak na taką rozrywkę mogą sobie pozwolić nieliczni. Godzina w towarzystwie gejszy może kosztować około 1000 dolarów.
Gejsze mieszkają w specjalnym domu zwanym okiya, gdzie uczą się rozmaitych dziedzin sztuki oraz konwersacji. Obecnie naukę w takim domu rozpoczynają dziewczęta w wieku około 15 lat. Nauka trwa około 5 lat. Dziewczęta, które rozpoczynają naukę w okiya, nazywane są maiko. Dopiero po ukończeniu nauki zostają geiko, czyli gejszami. Ścinają też włosy, aby móc nosić peruki.
Kimono gejszy
Opis wyglądu gejszy zacznę od charakterystyki jej stroju, czyli kimona. Kimono to jedwabny, prosty strój przypominający szlafrok, bardzo misternie ozdobiony tradycyjnymi wzorami, głównie roślinnymi. Rękawy kimona są bardzo długie. Odświętne kimono, które noszą gejsze, może kosztować nawet kilkanaście tysięcy dolarów! Taki strój to inwestycja, na którą gejsza musi pracować miesiącami, a nawet latami. Oczywiście na co dzień gejsze noszą skromniejsze kimona.
Samo kimono, zwłaszcza to zakładane na specjalne okazje, składa się z kilku elementów. Jako bieliznę pod kimono zakłada się halkę zwaną naga-juban. Drugim elementem bielizny jest hada-juban, czyli prosta koszula bez guzików, jedwabna bądź bawełniana.
Gdy bielizna i właściwe kimono są już założone, należy owinąć wokół talii dwa rodzaje pasów. Najpierw należy obwiązać się datejime, czyli szerokim pasem. Następnie talię obwiązuje się węższym pasem zwanym obi.
Przy dużych uroczystościach do stroju japońskiego może być również noszony jedwabny płaszczyk haori. Typowe dla tradycyjnego stroju japońskiego są białe skarpetki tabi, noszone do wysokich drewnianych sandałów okobo.
Makijaż gejszy
Kolejną charakterystyczną rzeczą w wizerunku gejszy jest specyficzny makijaż. Twarz pomalowana białą pastą, róż na policzkach, czerwone usta i kreski na oczach to znak rozpoznawczy gejszy.
Jeszcze jakiś czas temu gejsze przygotowywały taką pastę samodzielnie. Ciekawostką jest, że służyły do tego odchody słowika, które podobno miały działać upiększająco na cerę. Biały kolor skóry w wielu krajach azjatyckich jest uznawany za wyjątkowo atrakcyjny.
Gejsze malują także fragment pleców, aby wyglądać bardziej kusząco. Usta gejsz muszą być delikatnie zaznaczone. „Aby się brzydko nie odznaczać i nie przywodzić na myśl rybiej ikry”, jak twierdziła bohaterka programu „Kobieta na krańcu świata”.
Fryzury i kanzashi
Fryzury gejsz są zdobione kanzashi. Do kanzashi zalicza się na przykład nefrytowe grzebienie czy jedwabne kwiaty.
Włosy gejszy są układane w różny sposób, w zależności od tego, na jakim etapie kariery znajduje się gejsza. Na początku kształcenia włosy maiko upinane są w wareshinobu. Jest to kok podzielony na dwie części. Następnie maiko nosi ofuku, czyli kok podzielony tylko na jedną część na dole.
Pod koniec swojej nauki maiko ma prawo nosić sakko. Jest to misternie uczesany kok spleciony z kilku grubych kosmyków. W taką fryzurę wkłada się gąbkę, aby uczesanie się nie zepsuło.
Jest to bardzo ważne, gdyż maiko i geiko chodzą do fryzjera zaledwie raz w tygodniu. Muszą więc do czasu kolejnej wizyty w salonie fryzjerskim utrzymać idealne uczesanie.
Ciekawie opisano to w „Wyznaniach gejszy”. Główna bohaterka, Chiyo, będąc pierwszy raz u fryzjera jako maiko, skarżyła się na przykry zapach niemytych włosów, który czuła w salonie.
Z dbaniem o fryzurę maiko wiąże się jeszcze inna przykra kwestia. Dziewczyna, nie mogąc zniszczyć uczesania, musi podczas snu opierać głowę o drewnianą podpórkę.
Jak widać, przysłowie „żeby być piękną, trzeba cierpieć” jest w świecie gejsz bardzo wymowne. O czym wspomina opiekunka głównej bohaterki w filmowej wersji „Wyznań gejszy”:
„Nawet spanie i chodzenie będzie sprawiać ci ból”.
Bardzo krzepiące słowa od opiekunki, prawda?
Pewnie już się znudziliście Japonią... Cóż. Gdy moja przyjaciółka Agata pożyczyła mi japońskie kanzashi (簪), musiałam napisać post o tej ozdobie.
Kanzashi zaczęto nosić już w epoce Jōmon (od 12 000 p.n.e. do 300 p.n.e., choć niektóre źródła podają rok 250 p.n.e.). Jednak to w epoce Edo (1603–1868) ozdoba stała się najbardziej popularna.
Wygląd kanzashi świadczył o statusie społecznym właścicielki, podobnie jak samo upięcie włosów. Także gdy zmieniała się pora roku, elegantki zmieniały swoje kanzashi.
Ciekawostka
Jako ciekawostkę można dodać, że w Japonii szpilka wpięta we włosy miała odstraszać duchy.
A propos duchów... I to kolejna ciekawostka.
W pewnym japońskim programie opowiedziana została historia mężczyzny, który znalazł kanzashi wpięte w oponę swojego samochodu. Kanzashi wyglądało tak, jakby należało do oiran, czyli luksusowej prostytutki.
Nie byłoby w tej historii nic strasznego ani dziwnego, gdyby nie fakt, że w tym regionie Japonii istnieje legenda o oiran, które zostały utopione przez samurajów. Owa legenda głosi, że duchy zabitych kobiet nawiedzają most, przy którym zostały utopione, i wciąż są złe z powodu tego, co je spotkało.
Co więcej, według tej opowieści zabójstwo oiran miało zostać dokonane właśnie na moście, przy którym wcześniej wspomniany mężczyzna znalazł kanzashi.
Brzmi creepy?
Komentarze
Prześlij komentarz